Want soms loopt het ook gewoon eens mis

Terwijl ik deze tekst schrijf, verdrinken mijn groene ogen bijna in het ophopend vocht. Bijna, want net op tijd maak ik de reflex even te knipperen. Dikke, zoute tranen lopen over mijn wangen. Na de woede van daarnet is dat het enige wat nog rest; verdriet, veel verdriet en de vraag wat er misliep, waarom ik haar deze keer niet kon helpen, haar temperament niet kon afzwakken.

‘t Is een slimme, eentje met pit en clever om nog maar vier te zijn. Ze heeft alles gezien, is van alles op de hoogte en maakt als geen ander de meeste gevatte opmerkingen. Maar soms, gelukkig slechts heel, heel soms ontploft dat kleine hoofdje van haar. En dat mag, want op vier jaar heb je nog heel wat indrukken te verwerken.

Nooit zijn die ontploffingen van die aard dat ik me moet schamen of me echt boos moet maken. Meestal draai ik die gekke kronkel zo weer om naar iets positiefs. Je weet wel; afleiden, over iets anders beginnen, haar een taakje geven, … nooit loopt het uit de hand.

Tot vandaag… Na een super fijne turnles gingen we samen naar de winkel, zij en ik. Op zoek naar een verjaardagscadeau voor een vriendinnetje uit de klas. Het perfecte cadeau uitkiezen was al niet makkelijk in een winkel boordevol speelgoed, maar toen ik zei dat zij niets kreeg was de teleurstelling groot. Zo groot dat dat kleine hoofdje van haar ontplofte. Opeens, plotsklaps zonder verdere aanleiding.

Neen, ze is geen verwend nest, neen ze krijgt niet iedere keer iets toegestopt, en neen ik geef niet altijd toe, ook deze keer niet. De uitleg dat we thuis voldoende speelgoed hebben, dat we samen konden knutselen en dat ze binnen enkele maanden jarig is en dan veel cadeautjes kon verwachten, kon geen soelaas brengen.

Het scenario dat daarop volgde, valt in geen enkele thriller of dramareeks samen te vatten. Het begon met snikken en huilen, ging over naar roepen en tieren en eindigde in een dramatische scène op de grond vlak voor de overvolle kassa’s. Te midden van zij die met hun ogen draaiden, met hun hoofd schudden en al een oordeel velden zonder ons te kennen, heb ik alles uit de kast gehaald: ik heb haar afgeleid, met haar gepraat, haar verteld dat ik haar begreep, haar genegeerd en me afgezonderd, maar niets hielp. En toegeven aan dit gedrag, overvolle winkel of niet, dat zou niet gebeuren!

Maar buiten waren we dus nog niet, dat lukte pas nadat een winkelbediende zo veel medelijden met me kreeg, of gewoon de rust in haar winkel wou laten terugkeren, dat ze haar mee naar buiten bracht. Ja, zo erg was het 🙄

Dus voor alle mama’s, papa’s, oma’s en opa’s die ooit het gevoel hadden door de grond te kunnen zakken en niet wisten waar te kruipen. Voor zij die hun kind willen leren dat niet alles zomaar kan, maar daarvoor soms ook een zware prijs betalen. Voor iedereen die z’n uiterste best doet om dat kleine karaktertje te laten uitgroeien tot een welgemanierde kleuter. Negeer die afkeurende blikken, geneer je niet. Welopgevoede kinderen liggen nu eenmaal niet op ons te wachten in de winkelrekken, maar vragen moed, doorzettingsvermogen, opoffering, geduld en heel veel werk!

Voor zij die nu hopen dat ik de volgende dagen gegeneerd onder een steen kruip, voor zij die hopen dat ik haar de volgende keer thuis laat, of een oplawaai verkoop, die kan ik alleen maar teleurstellen. Want neen, groeien en helpen groeien da’s nu eenmaal een proces van vallen – akkoord, vandaag heel diep – en opstaan. ❤️

Aanbevolen artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *