Mijn persoonlijke zee

Nederland heeft de Waddenzee, maar ik, ik heb de Wallenzee. Zelfs na enkele dagen verplichte rust riskeert eenieder die het waagt mij te diep in de ogen te kijken, opgeslokt te worden door het uitzonderlijke natuurgeweld onder mijn ogen; mijn.persoonlijke.zee.


Niet zo’n azuurblauwe met van die parelwitte, langgestrekte stranden, waar je met je snorkel in de hand naar prachtige koraalriffen duikt. Neen, mijn zee is troebel, op het donkere af, met duidelijke vervuilde stukken. Mijn zee is grauw, ongezond en nodigt momenteel niet uit voor een gezellig dagje strand.
Gelijk welke reddingsactie voor dat fantastische stukje natuur onder mijn groene ogen komt rijkelijk te laat. Geen plasticvanger op aarde krijgt mijn vervuilde wateren ooit nog proper.
De vervuilers worden momenteel opgespoord, maar als ik de staatsveiligheid mag geloven is het een goed georganiseerde bende van 2. Sinds een jaar of 2 samen actief, en dat van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Nu al laten hun goed gecoördineerde acties diepe sporen na op mijn ooit zo propere en heldere wateren. De daders zullen nauwlettend in de gaten worden gehouden en mogen zich binnen een jaar of 12 aan verregaande vergeldingsacties verwachten.
Ik ben alvast benieuwd of mijn geweldig natuurfenomeen binnen enkele jaren, net als de Waddenzee terecht zal komen op de UNESCO-Werelderfgoedlijst, of toch in ere zal worden hersteld met een dure, pijnlijke opruimactie.

Aanbevolen artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *